ILL

เค้าว่ากันว่า เมื่อตัวเลขของอายุเพิ่มมากขึ้น วิธีการฟังเพลงของเราก็จะต่างออกไปโดยไม่รู้ตัว ยกตัวอย่างง่ายๆ เมื่อตอนเป็นวัยรุ่นอาจจะชอบฟังเพลงร๊อค หรือเพลงอะไรก็ตามที่กระตุ้นเร้าอารมณ์ด้วยความรู้สึกประเภทคึกคักๆ รวมไปถึงการแต่งตัว การแสดงออกแบบชัดเจน จัดจ้าน

ผมเคยได้รู้มาว่าคนที่เริ่มมีอายุ หรือคนที่พ้นช่วงวัยรุ่นขาร๊อคไปแล้ว หลายๆคนหันไปฟังเพลงแจ๊ซ...แน่นอนผมก็ชอบฟังเพลงร๊อคมันส์ๆ หรือบัลลาดร๊อคบาดๆ นั่นคงเป็นธรรมชาติของวัย แต่ก็มีหลายครั้งที่ฟังเพลงแนวอื่นๆ โดยปกติผมก็จะชอบฟังเพลงหลายๆแบบ เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ ฮิปฮอปก็เป็นดนตรีที่น่าทึ่ง เพลงคันทรีก็สะท้อนหลายๆอย่างได้อย่างดี ฟังแล้วสบายใจดีด้วย เพลงป๊อปก็สดใสดี หรือเพลงแนวทดลองต่างๆก็ไอเดียบรรเจิดไม่น้อย บลูส์ก็ชอบมากฟังได้ทั้งวัน แจ๊ซก็ฟังด้วยเวลานั่งทำงาน(ฟังดูกระแดะมาก ฮ่าฮ่า) แต่ก็ยังไม่เข้าใจแท้จริงว่า ทำไมถึงเป็นแนวดนตรีที่นักดนตรีหลายๆคนจัดให้อยู่ในขั้นที่เรียกว่า "ยาก" เป็นอันดับต้นๆของการเล่นดนตรี "ยาก" ในที่นี้อาจรวมหลายๆอย่าง(เท่าที่คิดเอาเอง)ประมาณว่าเล่นเพลงแล้วผสมการด้นสดเยอะ แปลว่าต้องอาศัยทักษะและความรู้ทางดนตรีแบบแตกฉาน แถมการเล่นอิมโพรไวส์แบบนี้ก็น่าจะเน้นการถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้อย่างเข้มข้น

วันนี้ได้ดูหนังที่ยืมพี่ที่ออฟฟิสมาเรื่องนึง หลายๆคนคงเคยดูกันไปแล้ว Sweet and Lowdown (บทและกำกับโดย woody allen) เรื่องของแอมเม็ต เรย์ มือกีตาร์แจ๊ซที่เก่งที่สุดเป็นอันดับที่ "2"ของโลก ที่ใช้ชีวิตสุรุ่ยสุร่าย เละเทะและผาดโผน โอ้อวดและอัจฉริยะ พอได้ดูหนังเรื่องนี้แล้วก็เริ่มเข้าใจไม่มากก็น้อยว่าเพลงแจ๊ซเป็นยังไง...ชอบมากเรื่องนี้ อยากฟังเพลงแจ๊ซที่ดิบๆ เดิมๆมานานแล้ว มีตัวอย่างมาฝาก Sean Pennเท่มาก ลองหามาดูกันครับ

edit @ 17 May 2009 13:39:38 by i l l